Twinkle Twinkle Little Star…..

Do you know how Loved You Are?

“we leefden voor het verzet en we verzetten ons om te leven.” 

Auschwitz Part 9.

Na uren te hebben rondgelopen, koud tot op het bot, onder de modder en sokken waar geen droge draad meer in zat doemde er een verlaten houten barak voor ons op. Ik vroeg me af waarom er ver van de rest deze toch anders uitziende barak op een heuveltje stond. Ik zag een piepklein  bordje en hoopte dat ik naar binnen kon …helaas. Het kleine bordje vermeldde dat dit het ziekenhuis was waar de zwangere vrouwen bevielen van hun baby. En dat was het!! 

Mijn gehele tijd in het kamp bleef ik mij afvragen waarom er zoveel wordt verzwegen,  terwijl het zo belangrijk is dat ook deze verhalen de rest van de wereld bereiken. Op die vraag heb ik nog steeds geen antwoord gevonden.

De houten barak waar alle gevangen vrouwen bevielen van hun Baby staat ver van de “leef”barakken af. Tot in 1943 werd de pasgeboren baby verzopen in een emmer water en aan de ratten gevoerd bij de vuilnis. Dit werd gedaan door een Duitse vroedvrouw, die in het kamp zat vanwege kindermoord, en haar assistent. Tenslotte wilde Hitler niet dat er nog meer niet-arische kinderen op de wereld kwamen. Als de pasbevallen vrouwen nog konden werken, mochten ze terug naar de barak anders linearecta naar de gaskamer. De ratten die zich te goed deden aan de baby’s waren soms net zo groot als katten.

Op 17 april 1943 komt Stanislawa Leszcynska (Pools) in het strafkamp van Auschwitsz terecht en door het meesmokkelen van haar vroedvrouwdiploma in een tube tandpasta, kan zij door een vrijgekomen plek aan het werk in de barak. Onder haar begeleiding komen meer dan 3000 baby’s ter wereld en worden er door zuster Klara en zuster Phani (de officiele vroedvrouwen van het kamp) 1500 baby”s vermoord,  verzopen of met een injectie pethal. Er sterven nog eens 1500 baby’s door de kou en gebrek aan eten. De baby’s met blauwe ogen worden onder gebracht in Duitse gezinnen om “Duits”te worden. Slechts 30 baby’s weten het kamp te overleven en bij hun moeders te blijven.

Stanislawa Leszcynska vecht voor de moeders en hun pasgeboren baby’s en helpt hen hun baby te verstoppen als dit kon. De orders van dokter Megele waren de baby’s direct na de geboorte te doden, maar ze had Megele geweigerd zijn order uit te voeren en had zich beroep op de Eed van Hippociates. Maar Stanislawa Leszcynska had niet altijd dienst en in het ziekenhuis ontbreekt het aan van alles. Er zijn geen ontsmettingsmiddelen, geen doeken om de baby’s in te wikkelen en op wat aspirine na is er geen medicatie. Ze moet met een schaar en een emmer met koud water, waar ze 20 minuten voor moet lopen, de bevallingen uitvoeren. Het kamp zit vol met ongedierte en door gebrek aan hygiëne zijn er veel infectie ziektes. Wonder boven wonder overleven alle moeders en baby’s dit.

“In de duisternis van het kamp koos zij voor licht van het leven”

En waren er vele keuzes te maken in het kamp, terwijl het eigenlijk geen keuze was.

Pasgeboren baby’s werden door medegevangene vermoord om de moeder te behoeden voor de gaskamers, een zoon moet kiezen tussen eten of het leven van zijn vader, een moeder moet kiezen welk kind mag blijven leven, een moeder moet kiezen tussen het afstaan van haar kind  of meegaan naar de gaskamers, een man kiest voor een rustige weg naar de gaskamers boven een mishandeling met de dood tot gevolg, een gevangene moet kiezen tussen smerig en weinig eten of hygiëne, een gevangene moet kiezen tussen het werken in het Sonderkommando dat de gaskamers en crematoria bemande of de directe dood. Kortom, de gevangenen moesten kiezen tussen de ene vorm van onwaardig leven en de andere vorm van onwaardig leven.

Before you jugde me

Make sure you’re perfect

Na het houten ziekenhuis van de buitenkant te hebben bekeken en niks van de binnenkant te hebben kunnen ontdekken, besloten we aan ons laatste gedeelte te beginnen …het mannenkamp.

Het mannenkamp ligt tegenover het vrouwenkamp en is gescheiden door de spoorlijn en een weg.

Er staan nog een aantal houten barakken en voor de rest zijn het stenen ruïnes . Desalniettemin maakt de grootsheid van het terrein, de ijzige stilte en de treurigheid die het uitstraalt wel iets in je los. Het is geen plek waar je gezellig een nachtje wilt slapen.

Helaas is er maar 1 houten barak opengesteld voor publiek. Het is moeilijk voor te stellen hoe het leven was voor de gevangenen in deze barakken, want ze zijn gestript tot minimum en beeldvorming kun je alleen krijgen door een foto die er staat en de gids die het voor je invult. Ontbeerlijk moet het zijn geweest als een stuk vee in een koude stal, in de winter steenkoud en in de zomer snikheet. Je aan niemand hechten, want elke avond kon je een andere medebewoner hebben en was de ander verdwenen zonder dat je daar afscheid van had kunnen nemen. Geen tijd om ergens om te rouwen, maar gewoonweg elke dag overleven..voor wat?

Omdat het hoofdkamp uit zijn voegen barst, wordt Birkenau in gebruik genomen voordat de noodzakelijke basisvoorzieningen klaar zijn. De gemetselde barakken verrijzen zonder fundering op de moerassige grond. De vloer bestaat uit aangestampte aarde die als je erover loopt in een modderpoel verandert. In de stapelbedden slapen de gevangenen op vochtig stro. Op een “slaapetage” delen soms 8 mensen de brits. Om  sneller te gaan kiest Höss voor houten prefabstallen. De stallen zijn normaal bestemd voor 52 paarden, met enkele kleine aanpassingen worden het houten slaapbarakken voor 1000 gevangenen. Het enige verwarmingssysteem bestaat uit rookafvoerkanalen die door het midden van de barakken lopen.

Het mannenkamp hebben we vrij snel bekeken, want veel is er niet te zien. En eigenlijk waren we ook wel een beetje murf na een dag vol Auschwitz impressies. Tijd om met de pendelbus naar de auto te gaan en terug naar ons hotel die 5 minuten van het kamp aflag. Tijd voor elkaar om onder het genot van wat warms en lekkers de indrukken te bespreken en een plekje te geven. En op zo’n moment voel je je heel rijk met je gezin om je heen en de liefde voor elkaar…..Leven in vrijheid!

Glimlach

Ik vond een glimlach

op de straat

en

nam die mee

naar binnen

was zo verrast

hoe leuk dat staat

ging er

gelijk

van glimmen

Love Danielle

** En zo kwam er een einde aan de serie van Auschwitz. Sommige vonden het te heftig om te lezen en anderen vonden het heel interessant. Dat is de vrijheid van dit blog..doe ermee wat je wilt.

De volgende serie die er zal verschijnen op dit blog is over mijn reis door China. Ik hoop over enkele weken de eerste blog te kunnen plaatsen en jullie kennis te laten maken met de fascinerende cultuur en de mooie kleuren die je netvlies bereiken als je rondreist in China.

Klik op de foto als je hem beter wilt bekijken!

Ben je na het lezen van mijn blog geïnteresseerd geraakt in het museum, bezoek de website: http://auschwitz.org/en/

Racisme is iets wat je leert,

Je wordt er niet mee geboren…

Stop de haat en start de liefde!

Auschwitz Part 8.

                                                       

Er kwam een trein aan geschokt, remde en stond stil. Er kwamen mensen met ‘vol voedsel’ gezichten te voorschijn: ‘wat zal er nu gebeuren?’ De mensen stapten uit, bevelen klonken. Dit was de eerste aanraking met Auschwitz.

 Wat gebeurde er na de bevelen? De mensen moesten zich in twee groepen verdelen. Een linker en een rechter groep. Je dacht dat de sterksten eruit werden gepikt om te werken. Dat klopt. Maar de andere mensen dan? De zwakken, oude, jonge, moeders en kinderen? Deze waren niet geschikt om te werken en meestal gelijk ter dood gebracht. Hooguit 20% van de nieuwkomers bleef in leven. Na de selecties werden de mensen die ter dood geoordeeld waren naar een zogenaamd ‘doucheruimte’ geleid. Om jezelf op te frissen na de reis. De reis werd geëindigd: de dood werd bevonden in de gaskamer. Na de selecties werden de mensen die gingen werken een nummer. De bezittingen werden afgepakt, ook je trouwring. Je werd helemaal kaal geschoren en je moest je gaan wassen met té koud water of té warm water. Dit deden de Duitsers expres. Hierna kreeg je gevangeniskleding, meestal te groot en je nummer werd in de linkerarm getatoeëerd. Zo was het registreerden van doden gemakkelijk. Als je voor 1943 in Auschwitz aan kwam werd er een foto van je gemaakt en opgenomen in het archief boek. Daarna kwam het appél. En dan kwam er een quarantaineperiode. 

Wat hield een quarantaineperiode in? Mensen die in Auschwitz aankwamen moesten vier weken in de quarantaineperiode, waarin zij gedwongen op een afgezonderde plek verbleven. Zogenaamd omdat de nazi’s wilden voorkomen dat de nieuwe gevangenen infectieziekten in kamp zouden verspreiden. Maar werkelijkheid wilden de nazi’s zeggen dat zij de macht hadden en hoe zij zich moesten gedragen.. De gevangenen werden dan ook vaak vernederd door de SS.  Je was geen mens meer maar een nummer, want hun naam deed er niks meer toe en je had nergens recht op.. Als iemand een fout maakte of niet snel genoeg iets deed, sloegen ze er op los. Soms tot de dood aan toe. Je moest door de modder rollen en dan weer dansen. Of  ze moesten uren in appél staan en moesten in het Duits geschreeuwde bevelen gehoorzamen, of ze het konden verstaan of niet.  Je zal er toch maar van genieten als SS-er.

‘’Daarna moesten ze alsof het nog niet genoeg was, het door de zon verbrande gras op het exercitieterrein met hun tanden uittrekken, als koeien in een weiland. De kapo’s slaan dubbel van het lachen.’’ ( Tielke, Thilo Een liefde in Auschwitz (Amsterdam 2002))

Na deze quarantaineperiode (als je hem overleefde) werkte je als dwangarbeider in het kamp van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat of nog langer.

Als je terugloopt van het achterste gedeelte van het kamp (gaskamers) naar de vrouwelijke barakken, voel je een somberheid over je heen dalen. Het is nat, koud en het is één grote modderpoel. Niks, maar dan ook niks weerkaatst een sparkle van vrolijkheid uit. Nergens staan borden met een omschrijving met wat je aanschouwt of een bewegwijzering hoe je zou kunnen lopen. Alleen de grote kaarten bij de ingang van het vrouwen gedeelte geven je enig idee waar je je bevindt. Een groep jongeren verschijnt plots tussen de barakken en onze nieuwsgierigheid is gewekt…zou daar iets te zien zijn? Wij willen zo’n barak wel van binnen zien. Na een modderig avontuur vol gegil en gelach van het glipperen in de modder, ontdekken wij een barak met een open deur. We gaan er naar binnen..ahhh lekker droog en dan realiseren we ons dat we er midden in staan.

De barak is kaal, nergens verhalen hoe het leven er was, hoe mensen sliepen en samen leefden onder één dak…. Alleen een kille kale werkelijkheid met stapelbedden en een verlaten kachel. Het oogt meer als een stal dan een leefruimte.

De barak telt zeventien ramen die in die tijd met luiken waren afgesloten. In het dak zitten twee ventilatiegaten die voor de nodige luchtverversing moest zorgen, want de deuren moesten altijd gesloten blijven. Deze barak heeft een betonnen vloer, is 5,80 meter hoog, in de lengte 36,25 meter en in de breedte 11,40 meter.

Er zijn 4 rijen met “stapelbedden” van 3 hoog waar je minstens met 9 mensen in sliep. Vaak waren er zo’n 744 gevangenen per barak…OVERVOL!! 

De sanitaire voorzieningen in de barak waren ver beneden alle niveau van hygiëne en een bakermat van infecties en bacteriën. Er heerste veel tyfus, cholera en dysenterie in het kamp en nog maar niet te spreken over de luis en vlooien.

De barak stond onder leiding van de blockalteste, die moest zorgen voor de verdeling van het voedsel binnen zijn/haar barak. Zij hadden een apart vertrek in de barak en genoten een bevoorrechte positie. De blockaltesten stonden op hun buurt weer onder toezicht van de kapo’s. Het was een ware maffiapraktijk. Voedsel werd niet eerlijk verdeeld en intimidatie en machtsmisbruik waren aan de orde van de dag.

Door de extreme honger waren de vrouwen tot veel bereid om voedsel te bemachtigen. Van prostitutie voor de Duitse bordelen in het kamp tot seks met een mannelijke gevangene voor een aardappel. Alles om maar van het verlangende gevoel naar voedsel af te komen…het heet overleven. 

In birkenau werd een vrouw met een vol en weelderig figuur als het toppunt van vrouwelijke schoonheid beschouwd. De mannelijke gevangenen, zelf niet meer dan wandelende geraamten, vonden broodmagere lijven en ingevallen wangen afstotelijk. Hoe ironisch met de tijd van nu dat als je geen wandelend lijk of maatje 34/36 bent, als afzichtig wordt bekeken. Het wordt tijd dat we elkaar gaan accepteren zoals we zijn en iedereen lief en mooi is zoals hij/zij is.

                                                                   

In de koude winter vormen in de onderverwarmde barakken door het zweet en de adem van de vrouwen zich ijspegels en zilverachtige spijlen aan het plafond van de barak. Als ’s avonds de lichten uitgaan lijken ze net schitterende kroonluchters…hoe je in een hel toch kunt genieten van de kleine dingen!

Het volledig ontbreken van enige vorm van respect voor de joodse medemens was synoniem voor Birkenau, ze stonden onder aan de hiërarchische ladder. Ze werden met minder respect behandeld dan dieren. In Birkenau leefden de joden als ongedierte. Als je verhalen leest over het kamp lijkt het kampleven onwerkelijk en ongestructureerd, maar gaandeweg wordt toch iets van een patroon zichtbaar. De vraag waarom? Als alle joden toch moeten sterven, waarom dan toch met zoveel geweld, waarom met zoveel vernedering en sadisme?

Daar was een duidelijke reden voor: het doel van de kamporde was het dehumaniseren van de gevangenen. De geest van de gevangenen moest gebroken worden, te beginnen met het ontnemen van elke vorm van menselijke waardigheid. Door de Joden aan alle mogelijke ontberingen bloot te stellen en ze te laten leven in smerigheid was het makkelijker voor de SS-ers om hun taken uit te voeren. Immers, de vieze, zieke en uitgemergelde gevangenen waren zichtbaar üntermenschen. Het bewijs was geleverd. De commandant van vernietigingskamp Treblinka, Franz Stangl gaf het ook toe: “het conditioneerde de soldaten die het beleid moesten uitvoeren”.

Eventuele kameraadschap of verbroedering tussen gevangenen en mogelijk verzet moesten op voorhand onmogelijk worden gemaakt. Het doel van de concentratie- en vernietigingskampen was ook het voorzien in slavenarbeid en de uiteindelijke vernietiging van een gehele bevolkingsgroep. Een van de methoden om deze gewenste totale vernedering te bereiken was het bewust en stelselmatig blootstellen aan vuil, smerigheid, uitwerpselen, geweld, ontberingen, ziekte en terreur. De macht van de SS-ers was onbeperkt en ze beschikten over het lot van leven en dood. Wat kon een gevangene hiertegenover stellen? Niet veel. Om de menselijke waardigheid te behouden en als verzet tegen het kampterreur hadden de gevangenen slecht een middel: de strijd tegen vuil en de zorg voor persoonlijke hygiëne. Alleen daarmee kon waardigheid worden gewaarborgd. Zodra de gevangene de strijd voor behoud van persoonlijke hygiëne opgaf, was hij ten dode opgeschreven.  Degenen die zich verwaarloosden waren verloren, degenen die er goed, schoon en krachtig uitzagen hadden respect en hadden een grotere overlevingskans.  

Dagelijks leven in een kamp.

's Morgens om 5 of 6 uur werden de gevangenen gewekt, waarna zij zich moesten wassen en aankleden om klaar te zijn voor het appel.

Daarna werden zij in hun werkploegen ingedeeld en werd er afgemarcheerd richting werkplaats. Voor sommige commando's was dit een wandeling van meer dan een uur.

Dan begon het werk, onder toeziend oog van gewapende bewakers.

Altijd was er wel iemand die gestraft werd omdat hij niet hard genoeg werkte, of gewoon omdat hij naar zijn bewaker gekeken had terwijl deze in een slechte bui was. 

Elke straf was anders, en kon alleen maar ontsproten zijn uit het sadistische brein van de "Übermensch". 

Een veel toegepaste straf was die van het boomhangen. 

Het principe was dat een man zijn handen op zijn rug werden samengebonden en zo aan een boom of een haak werden gehangen. 

Velen die de straf ondergingen kunnen tot de dag vandaag hun bovenste ledematen niet meer voor de volle 100% gebruiken. 

Wie eerlijk is in het leven,

Zal misschien weinig vrienden hebben,

Maar zal wel de juiste vrienden hebben.

LOVE DANIELLE

** Morgen verschijnt het laatste deel van de serie Auschwitz en zal ik een nieuwe serie gaan schrijven over ...CHINA en de rondreis die ik daar heb gemaakt.

Auschwitz Part 9 zal je meenemen in het lot van de zwangere vrouw in het kamp.

Klik op de foto om hem beter te kunnen bekijken!

Ben je na het lezen van mijn blog geïnteresseerd geraakt in het museum, bezoek de website: http://auschwitz.org/en/

Auschwitz Part 7.

De mens is geneigd zich aan te passen en zal zodoende altijd een keuze maken,

 hoe onwerkelijk de keuze ook is.

Gemiddeld werd 15 tot 20 % van de gedeporteerde geselecteerd voor werk. De overige 8 % werd na aankomst direct naar de gaskamers gebracht. In het begin was de capaciteit van de crematoria te klein om de Hongaarse campagne vlekkeloos te verwerken. Daarom werden ook lijken in de open lucht verbrand in kuilen voorzien van een speciale greppel voor het menselijk vet. De lijkenkuilen waren 60 meter bij 4 meter , voorzien van een vernuftig stelsel van afvoergreppels voor het menselijk vet. Het kwam voor dat transporten enkele dagen moesten wachten onder de bomen bij crematorium IV en V in afwachting van vergassing.

De weg naar de gaskamer vanuit de trein…een toneelstuk om orde te bewaren en angst en paniek te voorkomen; de SS-ers die ze begeleiden waren uiterst correct tegen de pas gearriveerden. Ze moesten ze tot het bittere eind netjes behandelen. En als ik dan naar de foto kijk waarop de Duitse SS-er zijn hand legt op de gevangene vraag ik me af ..werd je misselijk toen je haar aanraakte of kreeg je last van je geweten?

De veroordeelden werden naar een lange, ondergrondse gang geleid. Lokaal B genaamd, die leek op de kleedruimte van een zwembad. Er was hier plaats voor bijna 2000 mensen. De “badmeester” gekleed in een witte blouse, deelde handdoeken en zeep uit, opnieuw onderdeel van de show. De gevangene kleedden zich uit en legden hun bezittingen op een grote tafel. Onder de kledinghaakjes hingen bordjes waarop in elke Europese taal stond; ”als u uw bezittingen na afloop terug wilt , onthoud dan het nummer van uw haakje”. Het “bad” dat de gevangene moesten nemen, was niets minder dan de gaskamer, die zich direct naast de kleedruimte bevond. In deze ruimte hingen douchkoppen, bedoeld om de gedeporteerden gerust te stellen. Maar de douches werkten niet en er kwam geen water uit de kranen. Zodra de veroordelen de lage, smalle gaskamer in ware gegaan, deden de Duitsers hun masker af. Voorzichtigheid was niet langer geboden, de slachtoffers konden toch niet ontsnappen of weerstand bieden. Soms deinsden de slachtoffers bij de ingang terug, alsof een zesde zintuig ze waarschuwde. De Duitsers duwden ze dan met bruut geweld naar binnen en aarzelden niet om hun pistolen leeg te schieten op de menigte. De ruimte werd tot de nok toe gevuld. Kinderen die nog buiten stonden, werden bovenop de volwassenen gegooid. Daarna gingen de zware deuren zich, als de sluitsteen van een crypte. De Duitsers begonnen niet meteen met het gas. Ze wachten. De ervaring had geleerd dat de temperatuur in de gaskamers eerst enkele graden moest stijgen. De dierlijke warmte van de mensen zou de werking van het gas versnellen. Naarmate het warmer werd, werd de lucht ijler. Veel slachtoffers stierven waarschijnlijk al voordat het gas de kamer binnendrong. In het plafond van de gaskamer zat een vierkante opening, met een rooster ervoor dat was afgedekt met glas. Op het juiste moment opende een SS-bewaker met een gasmasker op, het kijkgat en trok een blik open met Zyklon-B, een cyanidegas dat in Dessau werd gemaakt. Doordat de Duitsers zuinig waren met het gas, stierf lang niet iedereen. De Duitsers toonden geen genade voor de nog ademende slachtoffers. Zij werden naar het crematorium gebracht en levend verbrand.  De joden moesten de lichamen opruimen en afvoeren na elke vergassing naar een van de 4 crematoriums in de directe omgeving. De ruimten werden dan weer schoongemaakt om voor de volgende groep slachtoffers dienst te doen, en dat, dag in dag uit, ruim 1.200.000 mensen verder.

De lijken werden netjes gesorteerd; de baby’s gingen eerst, om als brandstof te dienen, gevolgd door de uitgemergelde lichamen en tot slot de zwaardere lijken. Ondertussen deed de recyclingafdeling onverbiddelijk haar werk. De tandartsen trokken gouden en zilveren tanden, bruggen, kronen en prothesen uit. Andere leden van het Sonderkommando verzamelden ringen. Uiteraard wilden de Duitsers niet dat deze kostbaarheden in het vuur verloren gingen. Het “Herrenvolk” wist hoe ze winst konden maken. In gigantische vaten werd menselijke vet opgevangen dat bij de hoge temperaturen in de ovens was gesmolten. Het was niet zo vreemd dat de zeep in het kamp zo’n vreemde geur had. En het was evenmin verwonderlijk dat de gevangene sommige stukjes vette worst met argusogen bekeken. Zelfs de as werd gebruikt, als kunstmest op de boerderijen en tuinen in de omgeving. Wat overbleef, werd in de Weichsel gegooid. Het water van deze rivier spoelde de overblijfselen van 1000 onfortuinlijke gedeporteerden weg. Het Sonderkommando leverde zonder twijfel het zwaarste en meest weerzinwekkende werk. Voor het Sonderkommando was het leven werkelijk een hel.

 Zoals ik eerder schreef was maar 20% van het kamp joods. ..overigens waren de meeste kampbewoners niet-joods, in tegenstelling tot wat veel lezers zullen verwachten. Ongeveer 80% van de bevolking van Auschwitz was niet-joods. De reden hiervan was geen geheim. De meeste joden werden bij aankomst direct naar de gaskamers en crematoria gestuurd. Joden als alle anderen waren vervangbaar door de Duitsers beschouwd.

  

“ De pilaren van Auschwitsz II- Birkenau waren tirannie, onderdrukking en onrecht. 

De dood was voor velen de enige uitweg om te ontsnappen aan dit onwaardige leven.”

Let your past make you better not bitter

Love Danielle

** Dubbel klik op de foto om hem beter te kunnen zien!

Ben je na het lezen van mijn blog geïnteresseerd geraakt in het museum, bezoek de website: http://auschwitz.org/en/