Antwerpen…een stad die je niet mag vergeten.

 

Wacht niet op een goede dag,

Maar probeer er zelf één te maken.

En dat hebben we zeker gedaan in Antwerpen.

Op vrijdag 14 september 2018 vertrokken we met een bus uit Zaandam met Bouwend Nederland.

Een groep mensen die zich in het dagelijks leven hard inzetten voor de bouw, jongeren een leerplek aanbieden in hun bedrijf en staan voor de kwaliteit van hun vak. Bundelen van krachten en netwerken is van essentieel belang  voor deze ondernemersorganisatie in de bouw. Naast alle vergaderingen, workshop, etc. gaan we één per jaar een weekend met elkaar op pad om te netwerken, te socialiseren en onze kennis aan te boren met de uitdagingen die we deze weekenden aangeboden krijgen….., maar vooral ook te ontspannen en nieuwe dingen te ontdekken. Het hebben van een eigen bedrijf brengt behoorlijk wat stress, uitdagingen en uithoudingsvermogen met zich mee.

Na een verandering in het programma belanden we eerder in Antwerpen dan we verwacht hadden…hobbelen we met onze koffertjes achter ons aan en dwarrelen we Antwerpen binnen richting ons hotel. Onderwijl goed oplettend wat we allemaal zien onderweg….we willen niks missen.

Aangekomen bij ons hotel BANKS  gaan onze kamers bewonderen. Lang ben ik er niet, want ik wil de stad nog even verkennen voor ik me moet klaarmaken voor ons walking diner 9 Beaufort in het MAS gebouw.

Darrend door de straten van Antwerpen maken we kennis met het charisma van de stad…mode, cultuur en kunst is wat volop aanwezig is. De stad leeft, heeft geschiedenis, maar geeft mij vooral lucht. Ik ben een groot fan van Amsterdam, maar tegenwoordig krijg ik daar bijna geen lucht meer. Deze stad is  groter opgezet en dan druk ik me nog zacht uit. Je kunt nog rustig door de straatjes lopen zonder de last van auto’s, fietsers en het toerisme. De vele modehuizen van oud en jong talent…het maakt je blij…al die kleuren en ontwerpen in veelal prachtige oude gebouwen met hun historie. Al lopend zien we opeens een prachtig gebouw voor ons verschijnen. In eerste instantie dacht ik dat het een oud huis was, maar toen ik mijn nieuwsgierigheid achterna  ging ontdekte ik dat achter de deur een prachtige kerk was…Sint-Carolus Borromeuskerk. Een van de monumentale kerken van Antwerpen. De gevel is een affiche voor het katholieke geloof waarvoor de jezuïetenkerk in Rome als voorbeeld diende. De klassieke zuilenordes in de bouwlagen en het harmonische evenwicht tussen horizontaliteit en verticaliteit zijn zo anders dan de Brabantse gotische stijl. Het hoofdaltaar in de kerk functioneert als een beeldscherm voor de gelovigen. Deze kunnen dankzij een vernuftig systeem afgewisseld worden, naar gelang de liturgische feesten van het seizoen. Oorspronkelijk zaten er 4 schilderijen in het altaar, waaronder twee van Rubens. Op dit moment zijn er nog 3 schilderijen; een kruisoprichting door Gerard Seghers, een kroning van Maria door Cornelis Schut en een Onze-lieve-vrouwe van de Karmel door Gustaaf Wappers. Vandaag de dag hebben deze schilderijen nog steeds dezelfde functie als in de 17e eeuw: de gelovige en de passant verbazen, verrukken en uitnodigen tot meditatie. Nou dat is ze gelukt….je blijft verwonderd rondlopen en hebt ogen tekort. Als jij ook een kijkje wilt nemen in deze prachtige kerk vergeet dan niet stil te staan bij de eikenhouten preekstoel van Jan Pieter I Baurscheit.

Na een heerlijke wandeling door de stad, moesten we ons snel in wat nettere kleren hijsen voor het avondeten. Echter had ik  in de planning gelezen dat voorafgaand aan het diner er een stadswandeling met gids van 45 minuten was…dus je snapt het werden geen hakken onder de jurk, maar gympen. Er zijn grenzen in het leven :)

De stadswandeling was een feestje en m.n. door onze gids Sofie Korres (Koninklijke Gidsenvereniging van Antwerpen).  Hangend aan haar lippen hobbelde we achter haar aan…deze vrouw brengt de verhalen van Antwerpen tot leven en houd je geboeid.

Ze neemt ons mee door de nauwe straatjes en steegjes van het oude centrum van Antwerpen dat in de late middeleeuwen is ontstaan. De tip over het pleintje vlakbij het hotel waar iedere vrijdag per opbod inboedels worden verkocht…een traditie die in 1600 is ontstaan, de kerk waar het Maria beeld een fashion design “kleedje” heeft gekregen, het museum op het plein bij het hotel die een prachtige binnentuin heeft en gratis toegankelijk is…allemaal tips die ik snel in mijn hoofd opsla en later dit weekend ga bezoeken.

We hobbelen door naar het grote plein met zijn prachtige historische gevels en je hebt het gevoel dat je in een wereld staat van eeuwen terug…de prachtige gildepanden en hun verhalen. We krijgen ze allemaal te horen, maar ook het verhaal hoe Antwerpen aan zijn naam is gekomen. Deze versie vertelt over de legenda van de reus Druon Antigoon. Hij zou eeuwen alle schippers die door de Schelde wilde varen het leven hebben zuur gemaakt. Hij eiste van een ieder 50% van zijn handelswaarde en als je niet wilde betalen dan hakte hij je hand eraf en gooide hem in de Schelde. Toen werd de Romeinse soldaat Silvius Brabo gestuurt en daagde de reus uit. Hij won het gevecht, hakte de reus zijn hand eraf en gooide het met een boog in de Schelde. De plaats waar de hand de Schelde raakte is de stad Antwerpen ontstaan (“hand” en “werpen” is de samensmelting van de stadsnaam).

Ook de Antwerpse handjes worden benoemd..in de korte Gasthuistraat 11 zit Philip Biscuits..de uitvinders van de echte Antwerpse handjes die ook in chocolade te koop zijn. De koekjes met amandelen zijn het symbool van de stad Antwerpen en gemaakt na de legenda van de reus Antigoon die handen in de Schelde wierp….je moet ze geproefd hebben! En dat ze zo heerlijk zijn is niet zo gek. Vroeger stonden er in Antwerpen velen koekfabrieken en is Antwerpen nog steeds een chocoladestad…..wat een straf om je te verdiepen in deze eetcultuur J

We worden verder meegenomen en opgezogen in haar verhalen en belanden op het plein achter de Onze-Lieve-Vrouwe kathedraal. In 1124 stond er een kleine kapel op de plek van de huidige kathedraal, die in de loop van de 12e eeuw verder werd uitgebreid volgens het model van de St. Maria in Keulen. De bouwwerken voor de huidige kerk begonnen in 1352. Het was de bedoeling dat er twee grote torens werden gebouwd, maar door brand en de crises is de tweede toren nooit gerealiseerd. Wel of geen tweede toren het is een Manjefiek stukje bouwwerk die zijn tijd ver vooruit was.

We krijgen nog een prachtige anekdote te horen over het Hilton hotel, dat zich ook op dit plein bevind en dat vroeger een warenhuis was. Achter het Hilton is de Boerentoeren te zien. De start van de bouw begon in 1923 naar het ontwerp van architect Jan van Hoenacker. Het is een 97,5 meter hoge toren in art-Deco stijl en na 3 jaar van bouwen was Antwerpen de eigenaar van de eerste wolkenkrabber van Europa. De boerentoren werd gebouwd op de plaats waar de bombardementen van de eerste wereld oorlog erg veel schade had aangericht. De naam is afkomstig van de bank die er stond voor de bombardementen en waar hoofdzakelijk boeren als cliënt waren.

Dan meld de gids dat we bovenop de Antwerpse ruien staan….de oude riolen van Antwerpen met al zijn geschiedenis. Helaas hebben geen tijd om dit te verkennen, maar ik weet zeker als ik terug kom ik de onderbuik van de stad ga verkennen. Ken jij het al?

We zien nog het vleeshuis en de “roze” buurt van Antwerpen om vervolgens uit te komen bij onze eindbestemming het prachtige gebouw van de MAS. Het architectonische bouwwerk van de wereldberoemde Neutelings Riedijk Architecten is gebaseerd op de 19e eeuwse pakhuizen. Door 7 museumzalen op elkaar te stapelen en telkens een kwartslag te draaien, ontstaat een indrukwekkende spiraaltoren. Per roltrap kun je elke verdieping bereiken waarop je elke weer op een indrukwekkende panorama over Antwerpen wordt getrakteerd. 3185 Handjes versieren de buitenmuur (een knipoog naar de Antwerpse handjes) en op de wandelboulevard vind je medaillons van schrijver Tom Lanoye en grafisch ontwerper Tom Hautekiet die zo een ode brengen aan de stad, haven, stroom en wereld…

Waar water waakt en

Wat er waard was later

Werd bewaard als

(waar water waakt en …)

Naast dat het een prachtig museum is, is er beneden op het plein een mozaïek “Dead Skull” gemaakt dat verwijst naar Tuymans gelijkmatige schilderij uit 2002. Vanaf de 5e verdieping heb je het mooiste uitzicht op dit kunstwerkje….tip van mij:)

Bovenop de 9e verdieping heb ik genoten onder goed gezelschap van een walking diner 9 beaufort.

Zaterdag moeten we alweer vroeg uit de veren, want er wordt van ons verwacht dat we onze slimheid gaan gebruiken in het strategische groepsspel Antwerp Fashion hunt. Door een mix van opdrachten verkennen we de stad..en raad eens wie de haakopdracht kreeg toebedeeld?! Juist ik…al hakende (want de bol moest volledig opgehaakt zijn) en kijkende voor de opdrachten, liep ik met de knot wol onder mijn oksel en de rest in mijn BH….tja dan trek je wel aandacht! De pastoor in de kerk keek mij aan van “ meid, je hebt echt hulp nodig “…tja je zal maar in een fanatiek groepje zitten J In die bewuste kerk (Sint-Andrieskerk) stond ook het 16e eeuwse Maria beeld die in 2001 een nieuw kleed kreeg van de modeontwerpster Ann Demeulemeester. Maar lang konden we niet blijven, want de fashion hunt ging verder…..We werden TWEEDE!

De lunch kregen we bij RAS waar ik heerlijk heb gegeten om vervolgens weer deel te nemen aan een fietstocht door de stad van Antwerpen. Best een uitdaging om door alle toeristen heen te fietsen, foto’s te nemen en de groep in de gaten te houden…….

En voor ik het wist stond ik met fiets en al in het stationsgebouw van Antwerpen-Centraal…wat een prachtgebouw. Het gebouw bestaat uit een stalen perronoverkapping en een stenen stationsgebouw. De stalen perronoverkapping is gemaakt tussen 1895-1899 volgens de plannen van ingenieur Clément Van Bogaert door de Compagnie Centrale de Construction. Het stenen gebouw werd gebouwd tussen 1899-1905 door Louis Delacenserie in eclectisch stijl.

Verdwaald in de wereld van foto’s maken keek ik op en …. was ik de gids kwijt en croste ik op mijn fiets het station uit de diamantenbuurt in….daar kreeg ik de groep weer in mijn vizier…pffffff. Gevalletje ik word afgeleid door mooie dingen en een gids die in zijn eigen wereld leeft…….

Toen de fietstocht tot een einde kwam, ben ik nog snel naar het art Deco gebouw gelopen dat tegenover het restaurant RAS staat....Waarom? Nou omdat daar een pareltje met houten roltrappen erin verstop zit! Het gebouw stamt uit 1933 en de roltrappen zijn de laatste houten roltrappen in Europa .

Ik had zoiets nog nooit gezien en onder het genot van de motoren die de roltrappen aandrijven liet ik mezelf naar beneden rollen….genietend van de art Deco stijl in het gebouw. 




Na twee roltrappen eindigde ik in de tunnel die onder de Schelde doorgaat naar de andere kant…….

Maar ons drukke schema maakte dat we ons terug moesten haasten naar het hotel om ons weer in galakleding te hijsen…en ja dit keer met hakken en jurk. Huis de Colvenier (Sint Antoniusstraat 8) vulde onze maagjes met allemaal lekkere dingen en veel wijn.

Zondag was een autovrije zondag……wat een rust in de stad die evengoed vol stond met rommelmarktjes. Antwerpen straalt rust en gezelligheid uit!

En wij?…wij werden weer naar mijn laatste activiteit geleid….Vespatocht door de haven van Antwerpen. Het bracht menig persoon weer zijn herinnering van een 16 jarige leeftijd terug…

Geëscorteerd door de politie (vanwege autovrije zondag) verlieten wij het centrum van Antwerpen op weg naar de haven….een stoet van 27 scooters allemaal een kant op krioelend…

De gids liet ons eerst even onze jeugdherinneringen herleven om vervolgens te stoppen bij het nieuwe havenhuis dat ontworpen is door de Iraakse architect Zaha Hadid. 



Een gebouw met een groot wow-effect. Oud en nieuw werden met elkaar verbonden..een dynamische balvormig volume die boven het bestaande gebouw verrijst. Het is een volledig glazen gevel die rimpelt als golven en daardoor het complexe spel van tinten en kleuren in de lucht weerspiegelt. Dit verwijst naar de uitzonderlijke locatie van het gebouw dat omgeven is door water. De betekenis van de glazen geslepen massa, die is gemaakt om het gebouw een fonkelende verschijning te geven, speelt in op het thema van Antwerpen als diamantstad.  



Dat de voorkant glad is en steeds verder naar achteren onregelmatiger en hoekiger wordt, geeft weer dat de diamant Antwerpen voor een deel is geslepen maar nog zeker in ontwikkeling is. Het volledige havenhuis is een metafoor voor de haven van de 21e eeuw: een haven die klaar is voor de toekomst.

Het was een genot om door de haven te rijden, op plekken te komen waar je anders geen toegang tot hebt en heerlijk te zwieren en te scheuren op een Vespa. Voor herhaling vatbaar is mijn mening….en Antwerpen you will see me soon again!

Wake up motivated.

Nothing works unless you work.

Nothing changes unless you change.

Dominate the day.

Love Danielle

Ons bedrijf vind je op: http://www.kemperbouw.nl/

** Klik op de foto’s om ze beter te kunnen zien.

Je kunt mij volgen via mijn eigen facebookaccount: Danielle de Rie of mijn eigen instagramaccount: daniellederie.. Follow en blijf op de hoogte wanneer er een nieuw blog online komt en alle extra’s informatie die niet op het blog verschijnt.

China…..

mijn 4^e & 5^e dag.

Travel is never a mather of money,

But of courage.

 NI HOA

China..het land van de vele mysteries en mooie kleuren.

Het is alweer een tijd geleden dat ik geschreven heb over mijn reis door China..maar nu is het dan weer zover en neem ik jullie mee naar de Hutongs van Beijing, de treinreis in een heerlijk oude waggelende wagon naar Siam en de werkplaats waar de toeristische beelden van de opgravingen van het Terracotta leger van Xi’an worden gemaakt.

 

Het begon allemaal op dag 4 met een ontbijtJ, koffers op de gang, want die middag zouden we met de trein naar Siam gaan. Ach het ware travelsleven als je met Krass op pad gaat. Je hoeft niet over veel na te denken en dat is soms best fijn. Met een bus werden we naar de ingang van de wijk gereden vanwaar we met een Riksja (een fiets met een karretje voor 2 personen eraan vast) verder gingen. Hoe toeristisch wil je het krijgen, maar ohhhh wat hadden we een lol en wat voel je je ongemakkelijk om gefietst te worden door een ander…..

Toen al het gegier en gelach een beetje voorbij was, werden de Riksja’s in beweging gezet en door de hutongwijk heen gefietst. Als je door de straten fietst of ehhh gefietst wordt, kun je je niet voorstellen wat voor leuke huisjes en gangenstelsels er zich achter de betonnen muren bevinden. De energiebedrading fascineerde mij nog het meest….levensgevaarlijk, maar dat boeit niemand. Na een klein tochtje stopten we bij een woning in de hutongwijk waar we een lunch kregen bij mensen thuis. Gezellig met zijn allen aan één tafel onder het genot van een simpele, maar heerlijke maaltijd. 



In de wijk staan overal voorlichtingsborden van de regerings....zo grappig!
Daarna werd het vee (ons dus) nog even losgelaten in de wijk en al snuffelend en kwebbelend kwamen we aan bij een oud arbeiderswoninkje in de hutong. Een 85- jarige bewoonster verwelkomde ons in haar woning met een kopje thee en het vragenuurtje begon. Interessante informatie kwam boven over de hutongs, het leven van vroeger, haar gezin en het leven nu…..heel leerzaam en voor sommige even lekker gluren bij de buren J

De Hutongs van Beijing zijn honderden jaren oud en nemen je mee uit de hectiek en drukte van de stad…. Kleine dorpjes in een grote stad.

Een hutong is een lange straat met aan beide kanten hofhuizen ofwel Siheyuans. In een eerder blog heb ik geschreven over Djenghis Khan, toen deze man Beijing bereikte nam hij het besluit om het hart van de stad te veranderen. Hij bouwde de Hutong, wat van origine geen Chinees woord is , maar Mongools. Het heeft als oorspronkelijke betekenis “waterbron”. In het oude Beijing was er een water tekort en daarom gingen de inwoners vaak wonen op een plek waar water gevonden kon worden. Tegenwoordig vertaalt het woord Hutong zich meer als “binnenplaats”. In de Keizerlijke tijd stonden zij symbool voor aantrekkelijkheid, rijkdom en voorrecht.

Een hutong is omringd door een grote muur en bestaat uit kleine straatjes waar kleine huisjes in staan. Soms zijn de straatjes maar 40 cm breed en is lopen de enigste manier om er te komen.

Ook in deze wijken is het bijgeloof van de Chinese bevolking terug te zien en te ervaren. De hoge drempels bij de ingang van de woningen zijn er om de boze geesten buiten de deur te houden, want de geesten hebben geen knieën en kunnen dus dan niet over de drempel heen. Dus stap als toerist of gast over de drempel heen en niet erop…doe je het wel dan beledig je de bewoners en je kunt ook zo de geesten mee naar binnen nemen…en dat wil je natuurlijk niet!

De stenen “beelden” voor de deur vertellen ook wie er woonde vroeger…een commandant of ?  Aan de hoeveelheid “boomstammetjes” boven de deur zie je  tot welke sociale klasse de bewoners horen….belangrijke informatie bij het uithuwelijken. De “boomstammetjes” variëren van 0 tot 12 en in een hutong is 4 al erg uniek. Slim bedacht moet ik zeggen….het is meteen duidelijk of misschien wel vernederend duidelijk…..de Chinezen zelf hebben er geen problemen mee.

Verder zijn de huisjes simpel, maar knus. Echter ontbreekt er in vele een toilet en dien je gebruik te maken van de openbare toiletten die niet meer zijn dan een gat in de grond. In het bebouw zitten een aantal gaten naast elkaar zonder enige afzondering. Zo kun je dus volop meegenieten wat de buurvrouw of buurman fabriceert….maar als je niet anders kent is dit normaal. Voor ons was het even wennen J

Het leven in de Hutongwijk vindt veelal buiten plaats. Levendigheid en gezelligheid alom op straat. Op krukjes verzamelen ze zich onder de boom en spelen schaakbord of Mahjong onder het genot van een koud Tsingtao biertje of een kopje thee.

Maar zo rooskleurig was het niet altijd in de Hutong, want in 1949 onteigende de communistische regering iedereen van zijn huis en werden ze toegewezen aan de arbeiders als onderkomen.

De oude vrouw van 85 jaar die wij in haar huis ontmoeten was daar een van. Haar man werkte voor de staat en kreeg het huisje toegewezen. Met het staatspensioen van haar man dat zij ontvangt, kan zij er nog steeds in wonen. Echter kwamen de huizen wel in verval en in de jaren ’50 begon de sloop van vele Hutongs in Beijing. Met het binnen halen van de Olympische spelen van 2008 moesten vele hutongs plaatst maken voor appartementen, kantoorgebouwen, winkelcentrums en bredere wegen en straten…de oude hutongs zouden zeer onveilig zijn en pijn doen aan de ogen….iets waar ze later spijt van zouden krijgen en er vele replica hutongs voor teruggebouwd zouden worden. Een nieuwe trend is ook dat de oude hutongs opgekocht worden voor zeer grote bedragen door projectontwikkelaars waardoor de bevolkingssamenstelling van de wijk een verschuiving doormaakt van arbeider naar rijkelui. Echter ben ik blij dat ik deze hutong heb kunnen bewonderen en de sfeer heb mogen opsnuiven….een wijkje waar ik best in zou willen wonen.

De rest van de dag hebben we nog wat rond gehobbeld in een winkelcentrum om vervolgens afgeleverd te worden bij het treinstation voor de trein die ons naar Siam zou rijden tijdens de nacht. Echter konden we niet naar de ingang van het treinstation gereden worden en werden we onderaan afgezet. Wat was er aan de hand?....Er was fraude gepleegd met de bouw en de constructie van het treinstation. Deze kon het gewicht van de bussen niet aan…..tja dan iedereen maar onderaan uitstappen en sleuren met koffer de heuvel op……

Echter was de treinreis een schoolreisje alom in de kleine coupe al waggelend over de treinrails….het maakt niet uit hoe oud je bent als je maar lol hebt is mijn motto!

En voor je het weet ben je model voor een nieuw beeld :)

’s Ochtends om 8 uur arriveerden we in Siam, stapten uit en stapten weer in de bus met een nieuwe gids en een nieuwe chauffeur…het leven met de familie Krass… Na een ontbijt in het hotel gingen we naar de Xi’an daoin terra-cotta & lacquer company waar we met een gids door de werkplaatsen werden geleid….indrukwekkend….het bereid ons voor op wat wij straks gaan zien bij het terracotta leger in Xi’an…………..

En ja ik heb ook zo’n mooi beeldje gekocht onder het mom voor mijn zoon J

Tot de volgende keer in het vervolg van de serie China….mijn 5^e dag met de opgravingen van het Terracotta leger in Xi’an. Tot dan!

Travel…

before you run out of time.

 

Zajian

Love Danielle

** Klik op de foto’s om ze beter te kunnen zien.

Je kunt mij volgen via mijn eigen facebookaccount: Danielle de Rie of mijn eigen instagramaccount: daniellederie.

Follow en blijf op de hoogte wanneer er een nieuw blog online komt en alle extra’s informatie die niet op het blog verschijnt.

Wil je ook naar China? Kijk op : https://www.kras.nl/